ถึงม้วยดินสิ้นฟ้ามหาสมุทร  ไม่สิ้นสุดความรักสมัครสมาน
 
ถึงอยู่ในใต้ฟ้าสุธาธาร ขอพบพานพิศวาสไม่คลาดคลา
 
แม้เนื้อเย็นเป็นห้วงมหรรณพ พี่ขอพบศรีสวัสดิ์เป็นมัจฉา
 
แม่เป็นบัวตัวพี่เป็นภุมรา เชยผกาโกสุมประทุมทอง
 
เจ้าเป็นถ้ำอำไพขอให้พี่ เป็นราชสีห์สมสู่เป็นคู่สอง
 
จะติดตามทรามสงวนนวลละออง เป็นคู่ครองพิศวาสทุกชาติไป
 
 
 
เปิดมาซะเป็นกลอนรักนะครับเเหม่ บางที่ฉันสงสัยนะ ว่าคนเรารักกันได้ยังไงกันนะ?
 
อะไรที่ทำให้คนสองคนมาเจอกัน ทำให้พวกเค้าได้รักกัน ความบังเอิญ? ตั้งใจ?
 
หรือพรมลิขิตกันนะ?
 
ฉันเห็น คู่รักที่ ทะเลอะกันทุกวัน เเม่งโครตสรรหาคำมาด่า
 
ทุบตี ยังกะหนังชีวิต ฉันถามผู้ชายว่า ทำไมถึงทน 
 
ทำไมไม่เลิก ทำไมยอมเจ็บ ผู้ชายคนนั้นตอบกับฉันว่า เค้ายอมให้ผู้หญิงคนนั้นตีเค้า
 
ถ้านั่นจะไม่ทำให้เธอเสียใจ ถ้านั่นจะทำให้เธอสบายใจ ถ้านั่นจะทำให้เค้าอารมณ์เย็นขึ้นและยอม
 
ฟังเหตุผล
 
คนสองคนนี้ฉันเฝ้ามองความรักของเค้า
 
ความรักครั้งเเรกของเด็กอายุ 16 โห เเม่งโครตจะไร้สาระในสายตาผู้ใหญ่
 
เเม่งรักวัยเรียน อยากรักตามประสาวัยรุ่น ฉันเคยคิดแบบนั้น จนวันเวลาเปลี่ยนไป
 
คนที่เคยอารมณ์ร้อนกลับมีเหตุผล จากการทะเลอะแบบแรงๆ
 
กลายเป็นต่างคนต่างเงียบไปสงบอารมณ์ เเล้วหันหน้าเข้ามาคุย
 
วันที่ผู้หญิงคนนั้นกลัวไม่มีใครอยู่เคียงข้าง ผู้ชายคนนั้นขับรถมาหา
 
เพียงเพราะแค่อยู่เป็นเพื่อน สำหรับเด็กอายุ16 มันเพียงพอเเล้วไม่ใช่หรอค่ะ 

ที่จะมีคนเเชร์ความทุกข์ความสุขความเศร้าน้ำตา จนถึงตอนนี้ผ่านไป 365 วัน
 
มันยังเหมือนเดิม คือ ด่ากันเหมือนเดิม ซึ่งฉันรู้สึกว่า เห้ยคำพูดมันเเรงนะ
 
เเต่เเม่งเสือกหัวเราะ 

หรือจะผู้หญิงโปรนปรานการถ่ายรูป ฉันชอบที่จะเป็นทั้งนางแบบเเละนักดนตรี
 
ไปพบไปเจอะเจอ กับหนุ่มตากล้อง + ด้วยปริณญาตรีวิศวะมาได้ยังไงนะ
 
ฉันชอบที่จะมองความรักของเค้านะ ต่างคนต่างเรียนรู้ซึ่งกันและกันจูนเข้าหากัน
 
จากผู้หญิงห้าวๆ ทำไมอยู่กับแฟนมันขี้ออ้นจังว่ะ!

ทุกวันที่ฉันทำงาน ฉันเจอหลายคนที่ควงคู่มันมา บางแทบนั่งกองกับพื้นขณะหญิงสาว

สนุกสนานกับคำว่า SALE แต่แปลกนะ ไม่ยักได้ยินเสียงบ่น
 
หรือบางคู่ ชายหนุ่มเลือกเสื้อผ้าให้หญิงสาวที่ทำหน้าเบื่อๆ
 
เนื่องจากโดนบังคับให้ไปลองเสื้อผ้า(ตกลงใครไส่ว่ะ!)

หรือ ผู้หญิงเเสบๆ คนหนึ่ง She เธอ โหด ร้าย จอมเหวียง จอมวีน สุดๆ
 
กับเจอหนุ่มรอคหน้ามนคนหน้าเข้มเอาอยู่ซะงั้น กลายเป็นแม่สาวน้อย
 
เเม่บ้านเเม่เรือนทำกับข้าว ส่วนชาวรอค สุดทะเล้นแสนเจ้าชู้ไม่หยุดที่ใคร 
 
ไหงหงอซะได้นะ!  
 
เคยได้ยินใหมที่เค้าบอกว่า เราก็เหมือนรูปภาพที่ขาดหายเหมือนรอจิ๊กซอ
 
ชิ้นสุดท้ายมาเติมรูปภาพให้เต็ม เเต่บนโลกนี้มีจิ๊กซอเป็นร้อยๆ ชิ้น
 
อะไรทำให้เรารู้ว่าเราต้องการชิ้นนั้น(เอาที่ต่อเเบบไม่มีตัวเลขอยู่ข้างหลังนะ นั่นถือว่าบัค )
 
พอมันเจอรูปภาพนั้น ก็สมบูรณ์แบบ  
 
ฉันได้แต่ยิ้มให้กับสายใยบางๆ ของคนรอบตัว พวกเค้าไม่จำเป็นต้องหวาน ที่รัก จ๊ะจ๋า โอบไหล่
 
จูงมือกัน แต่พวกเค้า เหมือนเพื่อนกันและกัน คอยช่วยเหลือ แก้ปัญหา อยู่ข้างๆ กัน
 
คนแบบนั้นทำไมหายากจังนะ แล้วใหนละจิ๊กซอของฉัน ไปตกอยู่ใหนว่ะ! 
 

Comment

Comment:

Tweet

พี่ก็ไม่ได้แก่ขนาดน๊านนน

#2 By Avenged_Sevenfold on 2013-03-28 21:05

นั่นดิ จิ๊กซอวของเราตกลงน้ำ ไหลไปออกมหาสมุทรแล้วหรือไร
ทำไมหายากจัง
แต่จะให้คนแก่ๆว่านะ ความรักของหนุ่มสาวอายุ 16 ยังมีสาระมากกว่าความรักของผู้ใหญ่หลายๆคนอีก อิจฉาเด็กวัยรุ่น อยากมีความรักแบบควรจะเป็นเหมือนอย่างหนุ่มสาวบ้าง แก่แล้วมันมองหายากเหลือเกินความรักเนี่ย Hot! Hot!