สีไม้รุ่งอรุณดิ์ :)

posted on 01 Jan 2017 02:36 by persist directory Fiction, Lifestyle, Diary

ที่นี่ คือที่ที่ทำให้ฉันตกหลุมรักตัวอักษร 

ที่ที่ คือที่ที่ฉันได้อ่านเรื่องราวต่างๆจากคนเเปลกหน้าที่คุ้นเคยผ่านตัวหนังสือ 

ที่นี่ คือที่ที่ทำให้ฉันรู้จักคนมากมาย ที่มีพลังของความฝัน 

ที่นี่ คือที่ที่สร้างความฝัน ที่ที่ฉันบอกตัวเองตอนอายุ 13 ว่า อยากเป็นนักเขียน 

ถึงตอนนี้ 7 ปีผ่านมา ฉันก็ยังเขียนอะไรๆ ห่วยๆ เหมือนเดิม 

ทุกๆครั้งที่เราเริ่มปีใหม่ ทุกๆ ครั้งที่เราเดิน หรือกระโดด สิ่งที่เรียกว่าเวลาย่อมมีการเปลี่ยนเเปลงเกิดขึ้นเสมอ

ผู้คนต่างเดินสวนกันไปมาในความทรงจำอันยุ่งเหยิงของฉันเหมือนกับผู้คนที่เดินอย่างเร่งรีบในชั่วโมงเร่งด่วน

บ้างยิ้มให้ฉัน บ้างทำเมินเฉย บ้างหยุดโบกมือเเละทักทาย เเละบางคนกอดฉันครั้งสุดท้าย น่าเเปลกนะที่ฉันกลับจำผู้คนเหล่านั้นได้อย่างชัดเจน 

ฉันได้เเต่หวังว่าคนที่เดินสวนกันวันนี้จะเป็นคนที่เดินสวนกันในวันพรุ่งนี้ เเละ ตลอดไป

ฉันหวาดกลัวเสมอว่าคนที่ฉันจับมืออยู่ตอนนี้จะจากฉันไปในวันพรุ่งนี้ เเละ ตลอดกาล 

ฉันยิ้มเมื่อนึกถึงสิ่งเหล่านี้ ขอบคุณ ขอบคุณสำหรับฉันทุกสิ่งทุกอย่างนะคะ ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาในชีวิต ขอบคุณคนที่กลับมา

เเละขอบคุณคนที่จากไป 

ฉันไม่รู้ว่ายังมีใครใช้ไอ้เจ้าบล็อคเก่าๆ อันนี้รึเปล่า เเต่ใครก็ตามที่ผ่านมาทางนี้ หรือเห็นข้อความนี้ 

สวัสดีปีใหม่คะ

สีไม้รุ่งอรุณดิ์ 

 

เวลา 02.32 วันจันทร์ ที่ 1 เดือนมกราคม พ.ศ 2560 

 

สิ่งที่อยากทำก่อนตาย

posted on 02 Jan 2014 22:15 by persist
สวัสดีปีใหม่นะค้ะทุกคนนนน .ปีนี้ก็. 2557 มีหลายๆเรื่อง.ที่ไม่ได้ทำในปีที่แล้วมากมาย รู้สึกค้างคาเป็นที่สุด. เคยคิดมาตลอดว่า. ถ้าวันหนึ่งเราต้องจากไป.ก่อนเท่าที่ควร.หรืออีก10ปี. 20ปีข้างหน้าความคิดเราเปลี่ยนไปถ้ากลับมานึกย้อนอีกทีเราจะเสียใจใหมกับสิ่งที่ไม่ได้ทำ. เลยเขียนเป็น.ข้อๆจะได้จำง่ายๆได้แก่ 1)อยากปั่นฟิกเกียร์.ไปเที่ยวไกลๆไปซักเดือน 2) อยากเมาแล้วอยู่ในสภาพที่เหี้ยที่สุด.แล้วถ่ายคลิปเก็บไว้. 3)อยากทำชุดเกราะใส่คอส. 4)อยากใช้เงินแสนหมดในวันเดียว 5) อยากไปดูคอนเสิรต์วงดนตรีที่ชอบ. 6) อยากเป็นตากล้อง. 7)อยากมีหนังสือของตัวเอง 8)อยากนั่งรถไฟไปเที่ยวเเบบว่ากระเป๋าใบเดียว 9)อยากรู้ว่่าตัวเองตอนละเมอพูดอะไรบ้าง 10)อยากขึ้นรถมั่วๆ.แล้วนั่งจนสุดสาย.ดูว่าจะไปโผล่ตรงใหน. 11)อยากไปสถานที่ราชการเช่น. กรมป่าไม้ เรือนจำ. เป็นต้น(อยากเห็นง่ะ) 12) อยากเลี้ยงหมาใหญ่ๆ. 13)เหยี่ยวก็อยาก. งูด้วย ความอยากอาจเพื่มเรื่อยๆ. และตอนนี้ต้องนอนแล้ววว

ฟุ้งสั้น8-ที่รัก

posted on 26 Jun 2013 14:17 by persist directory Fiction, Diary
 
  เวลาเรารักใครสักคนมันเกิดขึ้นจากหัวใจ
 
เราไม่ใช่คนที่จะคบใครเพียงเเค่เเก้เหงา ฉันคิดดีเล้วเสอมเวลาจะคบใคร 
 
โอ้! ที่รักเธอคิดว่ามันไร้สาระใช่ใหมที่ฉันอยากประกาศให้คนอื่นๆ รู้ว่าเรารักกัน 
 
 
เธอจะปิดเรื่องของเราไว้ทำไม ถึงแม้ว่าเธอบอกว่ามันเป็นนิสัยของเธอ 
 
 
ฉันแค่อยากบอกคนอื่นๆ ว่าเรารักกัน 
 
 
มันเป็นเพราะเรื่องของเรา จะทำไห้คนของเธอหลุดมือรึป่าว 
 
 
ฉันรักเธอนะรักจนไม่อาจไห้เธอไปมีใคร ฉันจริงจังนะ 
 
 
บอกคนอื่นๆ สิว่าฉันไม่ใช่ของเล่นของเธอ บอกคนอื่นสิว่าเธอเป็นของฉัน...
 
 
 
 
 
 
เรื่องนี้เกิดจากเรื่องส่วนตัวของเพื่อนคนหนึงค่ะ //เอาเพื่อนมาเผาเลวเเบบเบาๆ 
 
ฟุ้งสั้น เกิดจาก ไอเดียพี่คนหนึง
 
กลายเป็นการเขียนที่หมายถึงการเขียนบทความที่จบในบทเดียวไม่ยาวจนเกินไปไม่สั้นจนเกินไป
 
 

 

 
 
 
 
 
 
กราบสวัสดีมิตรรักแฟนบลอคทุกท่านนะค้ะ เรื่องนี้ ค่อนข้างเป็นความเห็นส่วนบุคคล
 
อารมณ์ส่วนตัวไปนิดนึง 
 
เวลาเล่นเฟสบุ๊ค ส่องสมาคม ปลูกผัก เลี้ยง มังกร ส่องเฟสผู้ชาย อยู่คุณเคยเจอ พวก
 
คนเเปลกหน้าทักเเชทมาว่า "ขอโทษที่รบกวนนะค้ะ/ขออนุญาติค่ะ"
 
"ใลท์รูปทีได้ป่ะค่ะ/ครับ!"
 
อีหอยยยย เคยคุยกันใหมค้ะ ในวันเวลาปกติ ฉันทักไปมัคเงียบไม่ตอบหยิ่งใส่ 
ขอโทษนะค้ะ แดกไลท์แทนข้าวกันหรอ?
 
เวลาหิวๆ คงขี้เกียจออกไปหาข้าวทานเลย แดกไลท์เเทนหรอ
 
เเล้วบางประเภทนะ มาฟลัดไลท์เฟสเรา ซึ่ง ถ้ามึงไม่สนิทอย่าได้ใหมค่ะ 
 
เพื่อนกันกวนๆ กันเล่นก็ฮ่าดีเเต่นี่คุณเป็นอะไรค้ะฟลัดเสร็จบอกไลท์รูปให้ด้วย
 
นิทวงบุญคุณใช่ใหม?
 
ถ้าเป็นคนสนิทๆคุยกันมาลงให้ไลท์ก็จะไม่ว่าเลยค้า นี่คุณเป็นใครกันเอ่ย?? 
 
สำหรับพวก คุณ! คุณ! คุณ! ที่ มันจะไปกะเเทกใจเข้านะค้ะ
 
ขอบอกว่า
 
ไม่จำเป็นที่คุณจะต้องมาสั่งใครไลท์หรอกค่ะ ถ้ามันดี ใครๆ ก็กดเอง ถ้าคุณอยากให้ไลท์จริงๆ หน้าเฟสมีค่ะ คุณโพสมา อย่า "ก้าวก่ายในที่ส่วนบุคคล
 
รวมถึงนักดนตรีหลายๆ ท่านน้ะค้ะ ที่มาถึงฝากวงเลยก่อนจะคุยอะไรซะอีก จะบอกว่า เพลงคุณ
 
ถ้ามันเจ๋งจริงมันดีจริง ฉันไลท์เองค่ะ ฉันนี่ละจะไปคุยกับคุณๆ แล้วบอกว่า ชอบผลงานพี่นะค้ะ
 
อัพเดทข่าวสารมีอะไรใหม่มาบอกมาเล่าด้วยเพราะฉันติดตามอยู่ ต่อให้เราไม่รู้จักกัน เเต่ถ้าฉันรัก
 
ในงานของคุณฉันนิละจะไปตามส่องๆ เกาะติดคุณเอง คุณไม่จำเป็นต้องเป็นคนดัง
 
 คนที่ฉันชอบฉันรัก เค้าเป็นคนธรรมดา เค้าไม่เคยจะมาโปรโมทผลงาน
 
ไม่เคยมาป่าวประกาศ เเต่ไลท์เค้าเยอะอลังการเพราะงานของเค้าดีมีคนชอบเพราะ
 
 "งานมันขายได้ด้วยตัวมันเอง"
 
คุณเอาเวลาที่จะหวังว่ามันดังเอาเวลาที่จะรอคนมารักงานของคุณรอชื่อเสียง
 
มาพยายามสร้างงานของคุณดีกว่าค่ะ เมื่อคุณทำมันด้วยหัวใจใครๆ ก็จะรักงานของคุณเอง
 
 
 
 
สุดท้ายนี้อย่าจะบอกว่า......
แดกไลท์ไม่อิ่มหรอกค่ะ ปิดคอมหาข้าวแดกอิ่มกว่าเยอะ 
 
 
 
 
 
สุดท้ายอีก(?) ขอจากไปกับรูปนี้ค้ะ 
 
 
รูปจากพี่คนนึงเฟสชื่อว่า Bank ZerZaa ค่ะ 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
เห้ยสุดท้ายเเถมๆ (ถุ้ย!)
 
เห็นต่างเชิญเม้น เกรียนด่าเชิญทางอื่น :) 
 
แปะเฟสสส 
 

edit @ 11 May 2013 23:46:36 by Avenged_Sevenfold

ถึงม้วยดินสิ้นฟ้ามหาสมุทร  ไม่สิ้นสุดความรักสมัครสมาน
 
ถึงอยู่ในใต้ฟ้าสุธาธาร ขอพบพานพิศวาสไม่คลาดคลา
 
แม้เนื้อเย็นเป็นห้วงมหรรณพ พี่ขอพบศรีสวัสดิ์เป็นมัจฉา
 
แม่เป็นบัวตัวพี่เป็นภุมรา เชยผกาโกสุมประทุมทอง
 
เจ้าเป็นถ้ำอำไพขอให้พี่ เป็นราชสีห์สมสู่เป็นคู่สอง
 
จะติดตามทรามสงวนนวลละออง เป็นคู่ครองพิศวาสทุกชาติไป
 
 
 
เปิดมาซะเป็นกลอนรักนะครับเเหม่ บางที่ฉันสงสัยนะ ว่าคนเรารักกันได้ยังไงกันนะ?
 
อะไรที่ทำให้คนสองคนมาเจอกัน ทำให้พวกเค้าได้รักกัน ความบังเอิญ? ตั้งใจ?
 
หรือพรมลิขิตกันนะ?
 
ฉันเห็น คู่รักที่ ทะเลอะกันทุกวัน เเม่งโครตสรรหาคำมาด่า
 
ทุบตี ยังกะหนังชีวิต ฉันถามผู้ชายว่า ทำไมถึงทน 
 
ทำไมไม่เลิก ทำไมยอมเจ็บ ผู้ชายคนนั้นตอบกับฉันว่า เค้ายอมให้ผู้หญิงคนนั้นตีเค้า
 
ถ้านั่นจะไม่ทำให้เธอเสียใจ ถ้านั่นจะทำให้เธอสบายใจ ถ้านั่นจะทำให้เค้าอารมณ์เย็นขึ้นและยอม
 
ฟังเหตุผล
 
คนสองคนนี้ฉันเฝ้ามองความรักของเค้า
 
ความรักครั้งเเรกของเด็กอายุ 16 โห เเม่งโครตจะไร้สาระในสายตาผู้ใหญ่
 
เเม่งรักวัยเรียน อยากรักตามประสาวัยรุ่น ฉันเคยคิดแบบนั้น จนวันเวลาเปลี่ยนไป
 
คนที่เคยอารมณ์ร้อนกลับมีเหตุผล จากการทะเลอะแบบแรงๆ
 
กลายเป็นต่างคนต่างเงียบไปสงบอารมณ์ เเล้วหันหน้าเข้ามาคุย
 
วันที่ผู้หญิงคนนั้นกลัวไม่มีใครอยู่เคียงข้าง ผู้ชายคนนั้นขับรถมาหา
 
เพียงเพราะแค่อยู่เป็นเพื่อน สำหรับเด็กอายุ16 มันเพียงพอเเล้วไม่ใช่หรอค่ะ 

ที่จะมีคนเเชร์ความทุกข์ความสุขความเศร้าน้ำตา จนถึงตอนนี้ผ่านไป 365 วัน
 
มันยังเหมือนเดิม คือ ด่ากันเหมือนเดิม ซึ่งฉันรู้สึกว่า เห้ยคำพูดมันเเรงนะ
 
เเต่เเม่งเสือกหัวเราะ 

หรือจะผู้หญิงโปรนปรานการถ่ายรูป ฉันชอบที่จะเป็นทั้งนางแบบเเละนักดนตรี
 
ไปพบไปเจอะเจอ กับหนุ่มตากล้อง + ด้วยปริณญาตรีวิศวะมาได้ยังไงนะ
 
ฉันชอบที่จะมองความรักของเค้านะ ต่างคนต่างเรียนรู้ซึ่งกันและกันจูนเข้าหากัน
 
จากผู้หญิงห้าวๆ ทำไมอยู่กับแฟนมันขี้ออ้นจังว่ะ!

ทุกวันที่ฉันทำงาน ฉันเจอหลายคนที่ควงคู่มันมา บางแทบนั่งกองกับพื้นขณะหญิงสาว

สนุกสนานกับคำว่า SALE แต่แปลกนะ ไม่ยักได้ยินเสียงบ่น
 
หรือบางคู่ ชายหนุ่มเลือกเสื้อผ้าให้หญิงสาวที่ทำหน้าเบื่อๆ
 
เนื่องจากโดนบังคับให้ไปลองเสื้อผ้า(ตกลงใครไส่ว่ะ!)

หรือ ผู้หญิงเเสบๆ คนหนึ่ง She เธอ โหด ร้าย จอมเหวียง จอมวีน สุดๆ
 
กับเจอหนุ่มรอคหน้ามนคนหน้าเข้มเอาอยู่ซะงั้น กลายเป็นแม่สาวน้อย
 
เเม่บ้านเเม่เรือนทำกับข้าว ส่วนชาวรอค สุดทะเล้นแสนเจ้าชู้ไม่หยุดที่ใคร 
 
ไหงหงอซะได้นะ!  
 
เคยได้ยินใหมที่เค้าบอกว่า เราก็เหมือนรูปภาพที่ขาดหายเหมือนรอจิ๊กซอ
 
ชิ้นสุดท้ายมาเติมรูปภาพให้เต็ม เเต่บนโลกนี้มีจิ๊กซอเป็นร้อยๆ ชิ้น
 
อะไรทำให้เรารู้ว่าเราต้องการชิ้นนั้น(เอาที่ต่อเเบบไม่มีตัวเลขอยู่ข้างหลังนะ นั่นถือว่าบัค )
 
พอมันเจอรูปภาพนั้น ก็สมบูรณ์แบบ  
 
ฉันได้แต่ยิ้มให้กับสายใยบางๆ ของคนรอบตัว พวกเค้าไม่จำเป็นต้องหวาน ที่รัก จ๊ะจ๋า โอบไหล่
 
จูงมือกัน แต่พวกเค้า เหมือนเพื่อนกันและกัน คอยช่วยเหลือ แก้ปัญหา อยู่ข้างๆ กัน
 
คนแบบนั้นทำไมหายากจังนะ แล้วใหนละจิ๊กซอของฉัน ไปตกอยู่ใหนว่ะ!